శృంగార దేవత

చుట్టూ చీకటి ముసుగు కప్పుకుని రాత్రి వచ్చింది
నాపై మోజు పడ్డ ఆకాశంలో తారలన్నీ కలిసి నా వైపే కైపుగా చూస్తున్నాయి ప్రపంచం మొత్తం అసూయ పడేలా
చుక్కలను కలిపే ముగ్గులా తారల మధ్యన తెల్ల మబ్బులు
ఆ తారలన్నీ మబ్బులతో కలిపి బాణంగా చేసి నావైపు వదిలాడు మన్మధుడు
గాలిలో తేలుతున్న దూదిపింజలా మబ్బుల బాణం నావైపు దూసుకు వచ్చింది
మబ్బుల్లో దాగిన మత్తుమందు నా మీద జల్లి,
తారలన్నీ ఒంటినిండా పరుచుకుని నన్ను కౌగలించింది చల్ల గాలి
సుకుమారమైన ఆమె స్పర్శకు ఒళ్ళంతా ఒక్కసారిగా వెచ్చబడింది
చలిలో దాగిన వేడి నా ఒంటరితనాన్ని బూడిద చేసింది
ఆ గాలిలో దాగిన శృంగార దేవత, నా శరీరాన్ని నిలువెల్లా ఆక్రమించింది
కాలితో పెనవేసుకుని, ఛాతిపై పరుండి, భుజంపై తలవాల్చి
తనతో తెచ్చిన హిమాన్ని పన్నీరులా నాపై చిలకరించింది
ఏమీ మధ్యన రాలేనంతగా నేనూ గాలి పెనవేసుకున్నాం
ఉత్తరం నుంచి దక్షిణం వరకు తానే నాతో
తూర్పూ పడమరల మధ్యలో మేము
(బాల్కనీలో ఒక రాత్రి ఒంటరిగా నుంచున్నప్పుడు వచ్చిన తుంటరి ఆలోచన)

దృశ్యంలో అదృశ్యం

కనుల ముందున్న దృశ్యంలో అదృశ్యంగా నీ రూపు
హిమంలా ఘనీభవించిన దృశ్యం
హవనమంటి నీ రూపం
హిమంలో హవనం వెతికే ప్రయాస
నీవున్న దృశ్యంలో తక్కినదంతా అదృశ్యం, అదేనేమో ఆ అన్వేషణ

జీవనవాహినిలో అంతర్వాహినిగా నీవు
ఉప్పెనలా ఎగసిపడే వాహిని
ఉప్పెనలన్నీ గుపిట మూసిన అంతర్వాహిని
ఉప్పెనలో ప్రశాంతతను వెతికే శోధన

అనంత సంగీతంలో నిశ్శబ్దంగా నీ రాగం
శిలనైనా కరిగించే సామవేద సంగీతం
శిలలా మదిలో నిలిచిన నీ నిశ్శబ్దం

నిశీధిలో ఉదయించే వేకువ నీవు
వేకువతో జత కట్టే నా లోకం నీవు

(ఎవరి గురించో, దేని గురించో తెలియదు ఈ భావం. కలలో అలలా నా మదిని తాకిన మొదటి వాక్యం "కనుల ముందున్న దృశ్యంలో అదృశ్యంగా నీ రూపు".. దాని కొనసాగింపే ఈ కవిత)

ఇహ లోకం నుంచి అహో లోకంలోనికి–2

పడమట మమ్మొదిలేసిన సూరీడు తూరుపు వైపు పరిగెట్టుకొచ్చి పదండి ఎల్లోరా అందాలు చూపిస్తా అంటూ తీసుకుపోయాడు.

ద్వాదశ జ్యోతిర్లింగాలలో చివరిదైన గురుష్నేశ్వర్ ఆలయ దర్శనంతో మొదలైంది ఎల్లోరా పయనం. ఆలయనిభంధన ప్రకారం పురుషులు చొక్కాలు ధరించకూడదంటే సిగ్గు పడ్డ అబ్బాయిలు, అమాయికంగా అవునా అన్న అమ్మాయిలు దర్శనసమయంలో మరో పిడకల వేట. తొలిసారిగా ఒక శివలింగాన్ని స్పర్శించి, లోకాన్నిమరచిపోయి, తనివితీరా ఒక అయిదు నిమిషాలు శివున్నే చూసి నెమ్మదిగా బయటకు నడిచాను. (ఈ క్షేత్ర కధ తరువాత చెప్పుకుందాం)

ఎల్లోరా గుహాలకు చేరుకున్నాక గైడ్ చెప్పిన విశేషాలు

“ఒక ప్రసిద్ద చరిత్రకారుడు ఎల్లోరా గురించి చెబుతూ,ఆలయాలు కూలిపోవచ్చు, భవనాలు శిధిలమవ్వచ్చు, అయినా సరే ఎల్లోరా ఎప్పటికీ నిలిచే ఉంటుంది, ఒంటరిగా భారతదేశ చరిత్రను సగర్వంగా చాటిచెప్పుతూ ఉంటుంది అన్నాడు. ఇక్కడ మొత్తం 36 గుహలు నాలుగు కిలోమీటర్ల మేర విస్తరించి ఉన్నాయి, వీటిని పూర్తిగా దర్శించాలంటే కనీసం నాలుగు రోజులు పడుతుంది, మీరు నాలుగు గంటల్లో చూడబోతున్నారు. అన్నీ కొండను తొలిచి కట్టిన ఆలయాలే, ఈ ఆలయాలు ఆనాటి మత సామరస్యాన్ని చాటి చెపుతూ ఉంటాయి. ఒకే ఆలయంలో బౌధ్ధ జైన హిందూ ప్రాంగణాలు నిర్మించారు.”

మొదటగా బౌధ్ధ ప్రార్ధనా మందిరంతో ప్రారంభించాం సందర్శన. లోపల బోధనా ముద్రలోనున్న బుద్దుడు, పైన భోధి వృక్షం, బుధ్ధుని శిరస్సుపై సూటిగా పడే సూర్యకిరణాలు, ఆ విగ్రహంలో ఎంతో జీవం, ఆ శిరస్సులో కనిపించే మృదుత్వం, అంతా రాయితోనే చేసారంటే నమ్మశక్యం కాదు. కొండను తవ్విన మందిరం ఒక వింత అనుకుంటే, అదే మందిరంలో చిన్న నీటి కొలను అదే మందిరం క్రింద. ఈ మందిరంలో చేసే ప్రార్ధన మనసును తాకేలా అధ్భుతమైన సంగీతాన్ని సృష్టిస్తుంది. ప్రేమలేఖల పోటీ అయ్యింది కనుక ఈనాడు మందిరంలో “ఓంకారం” ప్రవచించే పోటీ పెట్టుకున్నాం. ఉచ్చరించే ఓంకారం మందిరమంతా వినిపిస్తుంటే మనసంతా ప్రశాంతత నిండిపోయింది, పోటీ సంగతే మరచి అలౌకిక భావనతో నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చాం.

అక్కడి నుంచి చిన్న పరుగుపందెం పెట్టుకుని శివాలయం చేరుకున్నాం. ఈ శివాలయం జ్యోతిర్లింగాలయం కాదు, అయితే ఇది కొండను తవ్వి కట్టినదే. ఈ ఎల్లోరా గుహలలో ఇదే అధ్భుతమైనదని చెప్పారు, కాదు నేను కూడా అదే చెపుతున్నాను. ఇలాంటి ఆలయం నేను ఇంతవరకు చెప్పలేదని ఘంటాపధంగా చెప్పగలను.ఆలయంలోకి అడుగుపెట్టగానే స్వాగతం చెపుతూ రెండు ఏనుగులు (ఒక ఏనుగును సగభాగం పైనే ధ్వంసం చేసారు) ఇరువైపులా, వాటి వెనుకగా రెండు ధ్వజస్థంభాలు, ధ్వజస్థంభంపై శిల్పకళ. రెండంతస్థుల ఈ శివాలయంలో గరుడ వాహనుడైన విష్ణుమూర్తి ప్రతిమలు, విష్ణు అవతారాలు, పద్మాసనుడైన శివునికి ఎదురుగా దుష్ట శిక్షణ చేస్తున్న కాళిక, పక్కనే కైలాసాన్ని కదిలించ ప్రయత్నం చేస్తున్న దశకంఠుడు,ఆలయం గోడపై (ఆలయం చుట్టూ ఉండి కనుక గోడే అనాలి, నిజానికి ఇది ఒకే రాయి) మహాభారత గాధ, ప్రతీ విగ్రహం సంపూర్ణ జీవకళతో అడుగుల బంధనం చేస్తుంటాయి. ఆలయానికి చుట్టూ కొండను తవ్వి కట్టిన హోమశాల, మరో శివాలయం అద్భుతంగా ఉన్నాయి. అయితే, హోమశాలలోని విగ్రహాలన్నీ ఎవరో ముక్కలుగా చేసిన ఆనవాలు. బహుశా విగ్రహ సౌందర్యం తమకన్నా బాగుందనేమో అసూయ ఏమో. (ఎవరో రాజులు దండయాత్ర చేసి ఇలా ముక్కలు చేసి ఉండవచ్చు, అయితే మంచి మూడ్ లో ఉన్నాను కనుక ఆ దండయాత్రల గురించి తరువాత మాట్లాడుకోవచ్చు)

ఏ శివాలయంలోనైనా నందీశ్వరుడు శివునివైపు సూటిగా చూస్తుంటాడు. మరి ఎందుకో ఈ ఆలయంలో మొదటి అంతస్తులో ఉన్న నందీశ్వరుడు కుడివైపుకు చూస్తున్నాడు. అయితే ఆ వైపు క్రింది అంతస్తులో హోమశాల పక్కనే మరో చిన్న శివాలయం ఉంది. అర్ధమయ్యీ అర్ధం కానీ అంతరార్ధం ఏదో కనిపిస్తోంది. అయితే ఇంత అధ్భుతమైన ఆలయంలో నిత్యపూజలు జరుగుతున్న ధాఖలాలు ఏమీ కనిపించలేదు. శివాలయం బయటి నుంచి చూస్తే ఏదో చందమామ కధలో చెప్పిన వర్ణన అంతా గుర్తుకొచ్చింది. (కధల వర్ణనలకు మూలం ఎచ్చటో దాగిన వాస్తవాలే కదా)

అక్కడి నుంచి జైన మహావీరుడి ఆలయానికి చేరాము. ఆలయానికి బయట రామ్ గోపాల్ వర్మ సినిమా శైలిలో ఒక మర్రిచెట్టు (దీనికీ, చరిత్రకూ ఏమీ సంబంధం లేదు) ఆలయం అందాన్ని ద్విగుణీకృతం చేస్తోంది. ఈ జైన ఆలయం కూడా రెండంతస్తులు. పాముపడుగలో నించున్న మహావీరజైనుడు, ధ్యాన ముద్రలోని బుద్దుని విగ్రహాలు, సన్నని మెట్లు. అందం రాయిదా? రాయి చెక్కిన శిల్పిదా? చూస్తున్న కళ్ళదా?

ఇక, ఇవే కాక చిన్న చిన్న గుహలు కూడా అధ్భుత శిల్పాలతో నిండి ఉన్నాయి. అక్కడి నుంచి ఔరంగాబాద్ బయలుదేరాం, దారిలో శతృధుర్భేధ్యమైన దౌలతాబాద్ కోటను బయటి నుంచి చూసాం. ఈ కోట కొండను చెక్కి పిరమిడ్ ఆకారంలో కొండను తయారుచేసి నిర్మించారు. కోటకు ఎదురుగా ఉన్న మీనార్, కుతుబ్ మీనార్ తరువాతి స్థానాన్ని ఆక్రమిస్తుందట.
తరువాత ఔరంగాబాద్ చేరాము.

“మనిషి చనిపోయాక ఎంత భూమి కావాలి?”, నిజంగా ఆరడుగులేనా? ఏమో చేతిలోని డబ్బు, అధికారం మీదే పూర్తిగా ఆధారపడి ఉంటుందేమో? ఒక తాజ్ మహల్, ఔరంగాబాద్ లోని మినీ తాజ్ మహల్, వందల పిరమిడ్లు అన్నీ ఇవే సమాధానమిస్తున్నాయి. నిజంగానే ప్రాపంచిక విషయాలు మరణం తరువాత ముగుస్తాయా? బహుశా దేవుడే సమాధానమివ్వాలి. దేవుడిని ప్రశ్నించే అధికారం లేదు, మనిషిని ప్రశ్నిస్తే సమాధానం దొరకదు.

చివరకు రోజు ముగిసింది, మా యాత్ర సైతం ముగిసింది. అజంతా, ఎల్లోరా అందించిన చిత్రా, శిల్ప జ్నాపకాలతో రైలు ఎక్కి ఇహలోకానికి తిరిగి ప్రయాణం సాగించాం.

“సమయం పరుగెడుతుంది, మనసు ఒకచోటే ఆగిపోతుంది”

ఇహ లోకం నుంచి అహో లోకంలోనికి - 1

ఇహలోకం నుంచి పరలోకం వెళితే మిగిలేది బహుశా ఆరడుగుల నేల కావచ్చు, కానీ అహో లోకానికి వెళితే జీవితాంతం వెంటాడే తీయని జ్నాపకాలు.
వాటిలో కొన్ని....

నెల క్రితం,
“ప్రియమైన సి ఎమ్ సి పురవాసులారా
, ఇందుమూలముగా అందరికీ తెలియజేయునదేమనగా అజంతా ఎల్లోరాలలోని అందాలను సందర్శింపజేయ పురపాలకసంఘము నిర్ణయించినది. కనుక, ప్రయాణానికి సముఖులైనవారు పేర్ల నమోదు కార్యక్రమములో పాల్గొని నమోదు చేయించుకోవలెను”
ప్రకటన వినగానే, తరువాత చూద్దాములే అని పక్కన పెట్టేసా. తరువాతి రోజు ఉదయం స్నేహితులంతా వెళ్తున్నాం అనే సరికి ఎలాగైనా సాధించాల్సిందే అని పరిగెత్తుకుని పురపాలక సంఘానికి వెళ్తే, ఇప్పటికే లిస్ట్ తయారయిపోయింది, పేరివ్వండి పరిగణలోనికి తీసుకుంటాం అనేసరికి ఉసూరంటూ వెనక్కి తిరిగి వచ్చేశా.

నెల తరువాత,
“మేము ఊహించినదానికన్నా ఎక్కువ మంది ఉత్సాహం చూపించారు
, వీలైనంత మందిని కలిపి మొత్తం మూడు వందల మందికి అనుమతి లభించినది. కనుక వీరందరూ శుక్రవారం సాయంత్రం ప్రయాణానికి సిద్దం కావలెను అని మనవి చేయబడినది”

పురప్రజలంతా కళార్జితులై ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించారు. (వారిలో నేనొకడిని)

చిన్నప్పుడు విన్న కధలు, చూసిన షోకేస్ బొమ్మలు కలలో రమ్మని పిలుస్తుంటే రాత్రి నెమ్మదిగా సాగి రైలు ఔరంగాబాద్ నగరాన్ని చేర్చింది.

ఘాట్ రోడ్ పై రెండు గంటల ప్రయాణం సాగిస్తే అజంతా గుహల వద్ద పద్మపాణి” సాదర స్వాగతం చెప్పాడు. ఈ ప్రయాణంలో మా గైడ్ చెప్పిన వివరాలేమనగా
“అజంతా నగరం ఎంతో పురాతనమైనది. ఇది క్రీస్తుపూర్వం రెండవ శతాబ్దం నుంచి ఉన్నది. బౌద్దమ్ అవలంబించిన సాధువుల ప్రార్ధనా స్థలమిది. ఈ నగరం సుమారు ఎనిమిదవ శతాబ్దంలో అదృశ్యమైనది. తిరిగి 1890వ సంవత్సరంలో ఒక ఆంగ్లేయుడు పులివేటకొచ్చి దారి తప్పి ఈ నగరాన్ని కనుగొన్నాడు. అప్పటి నుండి ఆర్కియాలజీ శాఖ ఎంతో జాగ్రత్తగా ఈ ప్రాంతాన్ని పరిరక్షిస్తోంది. అజంతా గుహాలన్నీ అధ్భుతమైన చిత్రాలతో నిండి ఉంటాయి. కనుక ఈ గుహాలలో ఫ్లాష్ కెమెరాలు వాడుట నిషేధించబడినది. అజంతా గుహలు సుమారు మూడు కిలోమీటర్ల మేర విస్తరించబడినవి. అయితే ఈనాటికి సైతం సారి అయిన దారి లేకుండా ఉన్న గుహలు కొన్ని ఉన్నవి. ఈ గుహాలన్నిటిలోనూ బుద్దుని విశిష్టతను చూపే చిత్రాలు
, శిల్పాలు అనేకం.”

గైడ్ కధ చెప్పాక అసంధర్భ ప్రేలాపనలాగా ప్రేమలేఖల పోటీ పెడితే, “మన మధ్య దూరం ప్రేమను తరిగింపలేక రెట్టింపై, నిన్ను చేరలేనంత దూరం నన్ను ఇంకా ఏడిపిస్తోంది. ప్రతి నీటిబొట్టులో నీవే, ప్రతి కన్నీటి బొట్టూ నీకోసమే, ప్రతి ఆలోచనా నీదే,నీ లేని నేను నేనుగా ఉండలేను” అంటూ రాసి ఒకమ్మాయి గుండెలు పిండేసింది. ఇంతలో మరో అబ్బాయి “same as our lover boy” అంటూ నవ్వులు పూయిస్తే, మరో అమ్మాయి “I would like to spend most of life with you” అంటూ ఉద్యోగ ధరఖాస్తు ఒకటి పడేసింది. అమ్మో బోలెడు పక్కదారి పట్టేసాం, ఇక రహదారికి వచ్చేసి ముందుకు పోతే

కొండ కింద నుంచి పైకెక్కాక అధ్భుత ప్రకృతి వీక్షణం. ఒక్కసారి నయగారా జలపాతాలు గుర్తుకొచ్చాయి. రెంటికీ లంకె ఎలా అంటే, నయగారా మరియు అజంతా రెండూ ఉండేది “గుర్రపు నాడా” ఆకారంలో. ఒక క్షణం అలా నయాగారా జలపాతాన్ని అజంతాలో ఊహించి అజంతా గుహాలవైపు అడుగేసా.

కొండలు కదా అని షూస్ వేసుకొస్తే ప్రతీ గుహ ఒక గుడి కావడంతో, ప్రతి గుహ వద్దా షూస్ తీస్తూ ఉండడం, మళ్ళీ పరుగులు పెట్టడం, ఈ యాత్రలో పిడకల వేట.

మొత్తం సుమారు 30గుహలు, సమయాభావం వల్ల (అంటే సమయంతో వచ్చే భావం కాదు) నేను చూసినవి 15. ప్రతి గుహలో నా ప్రియ మిత్రం చీకటి జడలు విరబోసుకుని నాట్యం చేస్తోంది. పెయింటింగ్స్ ఇప్పటికే పాడయిపోయాయి, ఇక సూర్యరశ్మి గానీ, శక్తివంతమైన దీపాలు కానీ పెడితే ఎక్కువ రోజులు కాపాడలేమ్ అంటూ సెలవిచ్చాడు. చీకటి నాట్యాన్ని ఆపమని “కళ్ళను” పెద్దగా చేసి జాగ్రత్తగా ఒక్కో గోడనూ చూస్తూ పోతుంటే, గోడ పైన చూడండి అన్నాడు గైడు. పైనేముంటుంది, అని చూస్తే “సీలింగ్ పెయింటిగ్స్”. ఒక్కో మూలకు టార్చ్ వేస్తూ చూపిస్తూ వాటి వెనుక కధను చెప్పసాగాడు గైడు. వాటిని జాతక కధలంటారని అప్పుడే తెలుసుకున్నాను. సీలింగ్ పెయింటింగ్స్ అనగానే యూరప్ లోని చర్చిలవైపు మనసు పోయింది. అవన్నీ చాలా వరకు 14, 15 శతాబ్దాలలో కట్టినవి. అవీ అధ్భుతాలే, అయితే అగ్రతాంబూలం అజంతాకే ఇవ్వాలి. ఏనాడో గీసిన చిత్రాలు , అడవిలో మునిగిపోయి వేయి సంవత్సరాల తరువాత సైతం అదే అందం అందించగలగడం నిజంగా అధ్భుతమే.

అడవి మంచంపై చెట్ల దుప్పటి కింద నీ వేయేళ్ళ నిద్ర తరువాత నిన్ను చూసి మురిసింది ప్రపంచం. భారతదేశ చరిత్రను సగర్వంగా చెప్పే సాక్ష్యం నీవు.

ఇహ తిరిగి వచ్చేప్పుడు ఏదో తెలియని ఆస్థి నాతో తీసుకు వస్తున్నా అన్న భావన, అందమైన ప్రకృతి కౌగలింత నుంచి వెలికి వస్తున్న విరహ వేదన. ప్రకృతి అంటే గుర్తుకొచ్చింది, ప్రేమలేఖల పోటీలో
“Sun awaits for us to get together, Breezes blaze around us to get together, Green showers back to us to get together,
What are you waiting for, my love? When this nature itself wishes to get us together.”
అంటూ ప్రకృతి చుట్టూ ప్రేమను రాసాడో అబ్బాయి. మరో ప్రేమలేఖ మరోసారి, రోడ్డు ఎల్లోరా వైపు పిలుస్తోంది, కానీ సూరీడుకు వేరే ఏదో ఆలోచన ఉండి మమ్మల్నొదిలి పడమటి తీరాన్ని చేరాడు.

రాత్రికి కాంప్ ఫైర్ మామూలే, నేను డాన్స్ చేసే ప్రయత్నం చేయడం, చివరికి స్టేజ్ మీద ఒక్కడినీ ఇద్దరు డాన్సర్ల మధ్య మిగలడం వెరైటీ.... చేతులు ఊపడమే డాన్సయితే నేను కూడా డాన్స్ చేసానోచ్.

పడమట మమ్మొదిలేసిన సూరీడు తూరుపు వైపు పరిగెట్టుకొచ్చి పదండి ఎల్లోరా అందాలు చూపిస్తా అంటూ తీసుకుపోయాడు.

(ఎల్లోరా అందాలు తరువాతి భాగంలో)

నదీ హృదయ పయనం

నా హృదయం నది, దాని గమనం నా జీవనం
సాగరమేదని వెతుకుతూ సాగే గమనం
సాగరాన అంతర్వాహినిగానైనా మసలాలనే కోరిక దానిది

కాలం సారధ్యంలో ముందుకే గమనం
నచ్చిన తీరాన నాట్యమాడనివ్వదు, నిమిషమైనా సేద లేదు
ముద్దాడిన ప్రతి తీరంలో మరపు రాని జాడలు
ఆ జాడలు మరో తీరంలో కనిపిస్తే,
తనను పిలుస్తున్న తీరానికి పయనమవ్వనివ్వని విధిసారధ్యం

ఆ మరపురాని జాడల కోసం కాలభానుడి హవనకిరణానికి సమిధయై
గగనానికేగి,పవనం తోడుతో తనను పిలిచే తీరానికేగి
జలమై భువనానికేగి నదిలో కలిసి అనంతమయ్యే ఆరాటం

అద్దం నవ్వింది

కళ్ళు వర్షం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాయి
ఆకసపు వర్షం కాదు, మానస వీణ కురిపించే వాన
ఆనందంగా దు:ఖాన్ని ఆస్వాదించే కోరిక
కలకలపరిస్తూ నవ్వు వినిపించింది,
వెనుదిరిగి చూస్తే శూన్యం... కళ్ళ వెనక బాధ కూడా శూన్యమయ్యింది

ఒడలు పవనం కోసం ఎదురు చూస్తోంది
మారుతంతో వచ్చే పవనం కాదు, మానస వృక్షం వీచే పవనం
నిస్వార్ధంగా విజయాన్ని ఆస్వాదించే కాంక్ష
గలగలా నవ్వు తెరతెరలుగా వచ్చింది,
ఎవరో తెలియదు మరి....పులకరిస్తున్న ఒడలు వాస్తవాన్ని గుర్తించింది

చేతులు అగ్నిని బంధించి ముందుకు దూకాలని ఎదురుచూస్తున్నాయి
హవనుడి అగ్ని కాదు, మానసమే హవిస్సుగా ఎగిసిన జ్వాల
క్రోధంతో పర్వతాన్నైనా డీ కొట్టే అంధత్వం
హెచ్చరికగా నవ్వు వినిపించింది
ఎవరిదా హెచ్చరిక....ఆవేశం ధైర్యంగా మారి కర్తవ్యాన్ని గుర్తించింది

కాళ్ళు ఆకసంలో విహరించాలని ఎదురుచూస్తున్నాయి
తలపైని ఆకసం కాదు, హృదయాకాసం
కోరికల గుర్రాల సవారీని ఆకాశమార్గానికి తీసుకెళ్ళే దురాశ
వెక్కిరిస్తూ నవ్వు వినిపించింది
ఏమా వెక్కిరింత, కోరికల గుర్రాలను భూమిపైనే ఆపమనేగా

శరీరం భూమిని ముద్దాడాలని చూస్తోంది
ఇది నిజమైన భూమే,
మరణంతో మానసానికి విముక్తినివ్వాలి
ఏ నవ్వూ వినిపించలేదు

ఆ నవ్వు వెతుకుతూ సాగాను, మరణాన్ని జయించా (?)
అడ్డంకులు వెతుకుతూ సాగితే ఒక అద్దం కనిపించింది
నవ్వుతున్నది మరెవరో కాదు, నా ప్రతిబింబమే... నా అంతరాత్మే

చీకటి - 2

నిశ్శబ్దపు నీడలో నిదురపోయే ఆకుపై,
కనిపించని రేయిలో విహరించే గబ్బిలం రెక్కపై,
కనురెప్ప పానుపుపై స్వప్నంలో విహరించే కంటిపై,
మబ్బుల దుప్పటిపై చుక్కల అలంకారంపై
భువి నుంచి దివి వరకు, సంధ్య నుంచి సంధ్య వరకు
ఆనందంగా విహరిస్తోంది చీకటి

నిశ్శబ్దపు నీడను చీలుస్తూ, నిదురించే ఆకుపై మంచు జల్లుతూ
కనిపించే ఉదయాన్ని లాక్కొస్తూ, నిశాచార విహారానికి విశ్రాంతి చెపుతూ
కనురెప్పను కదిలిస్తూ, స్వప్నాన్ని కంటి వెనుక బందీ చేస్తూ
మబ్బుల దుప్పటిని కదిలిస్తూ, చుక్కలను దాచేస్తూ
భువిని దివి నుంచి వేరు చేస్తూ, మరో సంధ్యను తీసుకొస్తూ
దూసుకువచ్చింది కాంతి…

కాదు కాదు చీకటిపై దాడి చేసింది హఠాత్తుగా
కాంతిరేఖల పంటిగాట్లతో ఎర్రబడి మాయమయ్యింది చీకటి

ఏడ దాగిందో వెతికి చెప్పండి ఆ సుందర నిశీధి

బహుశా సుందరాంగుల కేశాలలోనో
లేక కనురెప్పల కదలికలలోనో
లేక కాంతి చిందించే నీడలోనో
దాగిందేమో!

మళ్ళీ వస్తుందిగా సంధ్య ముగియగానే కనుక్కుని చెప్తా

చీకటి

రాత్రి దేశపు” చక్రవర్తిలా “నిశ్శబ్దపు ఆసనాన్ని” అలంకరించింది చీకటి
లోకమంతటికీ తన భటులను పంపి అనంత అశ్వమేధాలు చేసింది
అశ్వమేధ హోమంలో వెలికి వచ్చిన సూర్యచుక్కను చేత పట్టి
రాజ్యమంతా “చుక్కల పందిరులు” వేయించి చల్లని “చంద్ర”సుమాలనందించింది
ప్రతీ క్షణం రాజ్యమంతా “స్వప్న గీతాలు” ఆలాపన చేయించింది

ఒకనాడు చుక్కలపందిరికి చిల్లులు పడ్డాయి
అవి కాంతిరేఖల పదునైన బాణాలు చేసిన గాయాలు
యజ్నాశ్వానికీ తగిలిందొక బాణం, గాయపడినా భారంగా సాగింది
ఎర్రబడింది చీకటి, ఉలిక్కిపడింది “రాత్రి దేశం”
ఊగిసలాడింది నిశ్శబ్దం , ఏమైంది సార్వభౌమం?
ఎందుకీ ధిక్కారం?

“రాత్రి” కోనల్లో దాగిన “శాంతి వజ్రాల” కోసమా ?
“నిశ్శబ్దపు ఆసనంలో” దాగిన “ప్రణయపు ముత్యాల” కోసమా ?
పందిరికింద రాలిన “చుక్కల” కోసమా ?

వర్షం పిలుస్తోంది

వర్షం పిలుస్తోంది

పెంకుటింటి కప్పు నుంచి ధారగా జారుతూ,
కప్పు కింద దాక్కున్న ముత్యాలంటి పిల్లలని రమ్మని పిలుస్తోంది
కాగితపు పడవలను తీసుకెళ్తూ, మరో పడవ పంపమని కవ్విస్తోంది
పిల్లలు నవ్వితే మురిసిపోయి మెరుపులతో సమాధానమిస్తూ
అంతలోనే పెద్దరికపు హోదాలో ఉరుముతూ
ఆశగా పిలుస్తోంది, స్వేచ్ఛగా తనతో కలిసి ఆడమని
మనసులో నిద్ర లేస్తున్న పసితనాన్ని
ఎవరూ చూడకుండా పెద్దరికపు హోదాలో నిద్ర పుచ్చుతూ పెద్దలు మనసులోనే స్పందిస్తున్నారు
వర్షంలోకి పిల్లల్ని వెళ్లమని నిద్ర నటిస్తున్నారు,
అంతలోనే నిద్ర లేచి చిరుకోపం ప్రదర్శిస్తున్నారు

వర్షం పిలుస్తోంది

కాదు కాదు, వర్షం ముద్దులు కురిపిస్తోంది
నా తల నుంచి పాదం వరకు వదలకుండా ముద్దిడుతోంది
అణువణువనూ తడుముతూ, క్షణానికో విధంగా కౌగలిస్తూ
కౌగిలింతల చినుకుల దుప్పటిలో నన్ను ముంచెత్తెతూ
ఏనాడూ పొందని అనుభూతిని అందిస్తూ
మెరుపులతో కన్ను గీటుతూ, ఉరుములతో నిట్టూరిస్తూ
రేగిన మట్టి వాసనలో ఒక మత్తును జల్లుతూ
శృంగార దేవతలా ముద్దులెన్నో కురిపిస్తోంది

వర్షం పిలుస్తోంది

నిద్రపోతున్న వాగులని, ఎండిపోతున్న చెరువులనీ
తనతో పరిగెత్తమని పిలుస్తోంది
రైతుకి మట్టి సువాసన అందించి చిందులేయిస్తోంది
తను కూడా రైతుతో కలిసి నవ్వుతోంది
ఆ నవ్వులు మెరుపులయ్యాయి,
మేఘ ఘర్జనలు ఉరుములయ్యాయి
పిడుగుల బాణాసంచా కాల్చి
కొత్త పంట వేయమని, ఏరువాక సాగమని
భూమికి పచ్చ కోక తొడగమని పిలుస్తోంది

వర్షం పిలుస్తోంది

సప్తస్వరాలతో శ్వాసించే వాగేయకారుడిని
తన లాంటి గీతాన్నాలాపించమని,
అక్షరాల వెంట పరిగెత్తే కవిని
తనను బంధించే కవిత్వాన్ని వదలమని,
పాదాలతో అధ్భుతాన్ని సృష్టించే నాట్యకారుడిని
తనతో కలిసి భువన వేదికపై ఆడమని
ఇంకా ఏమేమో చెప్తోంది, ఒక్కో చినుకులో ఒక్కో కధ

వర్షం పిలుస్తోంది


ఒక్కో మేఘం ఘీంకరిస్తూ
ఉరుముల నాదాలాపన చేస్తూ, మెరుపుల నాట్యం చేస్తూ
పిడుగుల తాండవం చేస్తూ
ప్రకృతితో మాట్లాడుతూ

వర్షం పిలుస్తోంది, పదండి వెళ్దాం

తెల్ల కాగితంపై నల్ల చుక్కలా లేక నల్ల కాగితంపై తెల్ల రంగు జాడలా ?

ఓంకారం‌ దిద్దే వేసాను తొలి అడుగు
తెలియలేదు క్షరక్షణ భుంగుర జీవితం‌ గమనమని
తెలియనేలేదు చిత్రంగా తెల్లకాగితంపై గుప్తంగా "ఓనమ:" అంటూ లెక్కలు మొదలయ్యాయని
వచ్చి పడ్డాను నాకు తెలియకుండానే జీవితబడిలోకి, బెత్తంతో‌ నుంచుని చూస్తున్నాడా సమవర్తి

రోజుకో కధ చెప్పి , క్షణానికో‌ లెక్క ఇచ్చి
తప్పు చెయ్యనిచ్చి, వెంటనే‌ గిల్లి తొడపాశం పెట్టి లాక్కుపోతున్నాడు

ఆ బడిలో నా గాధలో‌ రాసే ప్రతీ అక్షరమూ ,
క్షరమని శాసించే విధిని వెక్కిరిస్తూ ముందుకు శరమై ముందుకు సాగింది
ఆ గాధలో, అగాధాల లోతులు చూపి, అనంతపు ఎత్తులు చూపి
కొన్ని క్షణాలు అనంతానుభూతులు నవరసాలలోనూ చూపుతూ
కదలనంటూ మొరాయించాయి
బెత్తం‌ విదిలించాడు, క్షణాలలో‌ కదలిక వచ్చింది వరదకు తెరిపిచ్చినట్టు
కానీ జ్ఞాపకాలు అనంతంలా వెంటాడతామంటూ బెత్తంపై కూర్చుని వచ్చాయి

అసలీ బడిలోకి ఎలా వచ్చానో, గంటే లేని బడి ఇది
ఉన్నా తెలిసేనా ఈ దేహాత్మకు

రోజూ ఉదయాన్నే‌గతం నీడలు నిండిన ఆ బెత్తం‌నిద్రలేపితే
భయంగోడల మాటున దాగిన భవిత కవ్విస్తుంది
ఆ గోడలవైపు అడుగేస్తే కూలిపోతాయి, ఆగితే‌ మాత్రం‌ పాషాణాలై గోచరిస్తాయి

ఆ నీడలూ, కవ్వింపులూ, ఈ రాతలూ, కూసే‌ కూతలూ అన్నీ
ఏనాడో‌‌ తీసిన ఆ తెల్లకాగితంపై నాతో‌ రాయిస్తూనే ఉంటాడు

ఒకనాడు బడి ముగిసినట్టుంది, సమవర్తి చేతిలోని బెత్తం‌‌ మెత్తబడింది
పాశమై ముందుకు వచ్చింది
ఇక కవ్వించే‌ భవితా లేదు, వెంటాడే‌ గతమూ లేదు

తెల్లకాగితం‌‌ నల్లగా మారిపోయింది, దానిపై నా ప్రతిబింబం‌‌ అగుపిస్తోంది
తెల్ల గోడపై నల్ల చుక్కలా‌? లేక నల్లగోడపై తెల్లని సున్నమో?

ఇంతలో‌ ఆ పాశం మళ్ళీ గట్టిబడింది, బడి మళ్ళీ పిలుస్తోందేమో?
నా ప్రతిబింబపు కాగితాన్ని చెరిపి తెల్లకాగితాన్ని ఇచ్చాడు
ఈ తెల్లకాగితంపై ఏమి రాస్తానో,
ఓంకారం‌ దిద్దుతున్నదెక్కడో‌?

హృదయగాధలు

నదికెన్ని పాయలో‌
హృదయానికెన్ని గాధలో‌
ప్రతి వేణి గమ్యమూ ఒకటే‌, ప్రతి గాధకూ ముగింపొకటేనా?

నది చేరని తీరం
మదిలో‌ తీరని కాంక్ష
ఆ తీరానికి నదిని తరిమేది ప్రళయం, మరి ఈ కాంక్షను తీర్చేదేది ?

ప్రతీ మలుపులో‌ దాగిందో‌ సుడి
ప్రతీ అడుగులో‌ దాగిందో‌ మలుపు
తీరానికి కానరాని అంత్:మధనాలు, హృదయాంతరమున దాగినదేమిటో‌

ఏనాటి ఆనందభాష్పాలు,
ఎచ్చటి వేదనరోదనభాష్పాలు
నది నిండా నీరే‌, ఆనందం దాగిందో వేదన నిండిందో‌ హృదయములో‌, ఎవ్వరు చెప్పగలరు

ఉప్పెనలెన్నైనా మారని సంద్రం‌
కాలగమనమేదైనా చలించని విధి
నది గమ్యం‌ దొరికింది, మరి హృదయ గాధల ముగింపు?

ఏమి భావమో ఇది

ఆనందభాష్పాలు కావు
వేదనరోదనలా !కాదు
ఆనందానికి వేదనకూ నడుమ ఏమిటిది? శూన్యమా??‌

ఎగిసే అల కాదు
కరిగే కల కాదు
అలా ఎగిసి అంతలోనే కరిగి , తెలియని భావమిది!

ప్రపంచపు ఉనికి తెలియలేదు
వేసే అడుగు తడబడలేదు
ఆకసంలో‌ తేలుతూ నేలపై నడుస్తూ , ఏమి స్థితి ఇది?

విజయము కాదు
అపజయమూ కాదు
గెలుపుకూ ఓటమికీ నడుమ, కోరికలేని క్షణమా ఇది

అనిర్వచనీయమీ అనుభూతి
క్షణకాలమైనా అనంతంలా నిలిచే ఆకృతి ఇది
శూన్యంలా గోచరిస్తూ అనంతంలా హృదయంలో నిలిచిన భావమిది

అమావాస్య నాటి వెన్నెల - 3

ముందుకు అడుగు వేసానే గాని భారమైన ప్రయాణము అనే మాటకు అర్ధం ఇదేనేమో అనిపించింది ..
నడిచా ! చూసే సరికి నా గీత, నాలోని స్వప్నకు.. మా ప్రయాణానికి గుర్తులైన ఆల్బం చూపిస్తోంది ..
నా లోకం మాత్రం వేరే ,
స్వప్నను గీతను మార్చి మార్చి చూసా..
స్వప్న నను స్వప్నం లో కవ్వించినది ఐతే, గీత నా ప్రతి నిజ కదలికలో భాగస్వామి ..
గీతతో పంచుకున్న భావాలు ఎన్నో స్వప్నతో పంచుకోలేక నా ఎదలోనే ఇమిడ్చిన భావాలూ అన్నే !!!
ఒక్క క్షణం గతం గోడలు తడుతూ నను నేనే మరిచీ,
నా ఏ కదలికా వదలని నా చెలి (గీత) నను గమనిస్తుంది అన్న విషయమూ మరచి ..
తేలుతున్నా నా ఊహల్లో ..
కోరుకున్న ప్రతీది దక్కించుకునే పట్టుదల ఉన్న నేను నా ప్రేమలో ఎలా ఓటమిని అంగీకరించానా అని ప్రశ్నించుకుంటూ విహరిస్తున్నా నా స్వప్న లేని స్వప్నాలలో ..
ఇంతలో "నా పెళ్ళికి మాత్రం మీ జంట తప్పక ఉండాలి" అంటున్న స్వప్న ..
ఉలిక్కిపడి చూసా చెమ్మగిల్లిన గీత కళ్ళని..
కలా నిజమా అనేంత క్షణం లేవు ఎన్నో మాటలలానే తనలో అణచేసుకుంది ..
స్వప్నకు వీడ్కోలిచ్చి ఇద్దరమూ కదిలాం మా కుటీరంలోకి ..
గీత మాత్రం జార్చిన పూలను ఏరుతూ ముంగిటే ఆగింది .. తనను ఒంటరిగా వదలలేకపోయా .. ఒక్క క్షణం నేను చేసినది తప్పా అనే ఆలోచనలో పడ్డాను !
సహాయం చేస్తున్నట్టుగా చేయందించాను..
"అయ్యో భలేవారే నేను ఏరుతానుగా !! పూలు తోక్కకూడదు అందుకనే .. వచేస్తున్నా! మీరు పదండి ఒక్క నిముషం.." అంటూ సులభంగా నను కదల్చింది క్షమాపణా సహిత ఆలోచనల్లోంచి !!!
నా అడుగులు మరలా కదిలాయి .. కాని భారంగా కాదు

వీరుడెవ్వడు మరుభూమిలో‌. ధీరుడెవ్వడు అమ్మఒడిలో‌

వీరుడెవ్వడు మరుభూమిలో‌. ధీరుడెవ్వడు అమ్మఒడిలో‌
రక్తాక్షర కవితలా వీరత్వ గాధలు
మృత్యు గాన హేలా ధీరత్వ విజయగీతికలు
రక్తం చిందని వీరత్వం , ప్రశ్నార్ధకమన్నది నేనెరిగిన చరిత్ర
మృత్యువుతో‌ ముద్దులాడని ధీరత్వపు ధ్యేయమేమని ప్రశ్నించింది చరిత

గర్వము కానరాని ఆత్మదర్శనము, అహం‌ ఎరుగని కుతూహలపు చూపు
తామస బంధనమే గదా దాగిన గర్వం‌
అహం బ్రహ్మస్మి , అన్యం‌ శూన్యోస్మి!
గర్వమెరుగని మనసు, కధాబంధనమన్నది నేటి చరిత
అహం‌ బ్రహ్మస్మి , " అన్యం‌ పరబ్రహ్మోస్మి ", మరో‌ కధలో‌ పాత్రేనా ఇది

చిత్తమునెరుగునా చివరి కౌగిలింత, చిత్తము తెలుయునా తొలి కేరింత
చిత్తబంధన జీవితం‌ ,
చిత్తశోధనం‌ ఈ పయనం‌
చిత్తమే‌ బందీయా, ఎవరా కావ్యపురుషుడు
చిత్తము శూన్యమా, ఎచట ఆ యోగీశ్వరుడు

తొలి అడుగు వేసిన క్షణమే మొదలు ఆ చివరి మజిలీకి పయనం‌
నడుమ చేసే మజిలీల లెక్కలెన్నైనా లెక్క లేదు ఆ చివరి స్నేహానికి
ఆత్మ మజిలీలెన్నైతేనేమి,ఈ తొలి అడుగులో‌ పసితనపు ఛాయలే కదా

తారాజువ్వ - తోకచుక్క

కోటి ఆశలు నిప్పురవ్వలై,
ఆశయసాధన ఇంధనమై పైకెగిరింది తారాజువ్వ
ఒక్కో‌ఆశను తీరుస్తూ,
ఒక్కో‌అడ్దంకిని అధిగమిస్తూ పైపైకి ఎగిసింది
కనుచూపుకు అందని ఎత్తులకు ఎగురుతూ,
కనిపించని లోకానికి పయనమయ్యింది

ఎక్కడెక్కడా అని వెతికిన కళ్ళు అలసిపోయాయి

ఆశలు కోర్కెలయ్యాయి,
ఆ కోర్కెలు రెక్కలు తెచ్చుకుని
తారను వెతకగాఎగిరాయి నలుదిక్కులా
ఆకసంలో‌ ఉల్కలుగా మిగిలాయి

లక్ష్యసాధన తారను చేరిందేమో‌,
చిన్ని జువ్వ, ఆ చుక్కకు తోకయ్యింది నేడు
తీరని కోర్కెలు తీర్చగ పయనం‌ సాగించింది
ఒక్కో‌ఉల్కను ముద్ద్దాడుతూ, దాగిన కోర్కెను తీరుస్తూ
దూసుకువచ్చింది ఆ తోకచుక్క
===
ఎన్ని తారాజువ్వలు ఎగిసాయో‌ ఈ రాత్రి
ఎన్ని తోకచుక్కలు కోర్కెలు తీరుస్తూ వస్తాయో‌ రేపటి రాత్రిన

విహంగం నేనైతే

విహంగమై దూసుకుపోవాలి,
మబ్బుల మాటున దాగిన ఆకసంపై కాలు మోపాలి
ఆచార్యదేవోభవ
! సూరీడికి నమస్సులు
సూరీడు తెలిపే
అంతరిక్ష గమనపు వింతలు
పాలపుంతల దారులు, తోకచుక్కల దోవలు
చుక్కలలో‌దాగిన చిక్కుముడులు
, చిత్రాలు తెలుసుకొని ముందుకు సాగాలి

పాలపుంతల లెక్కలు , తోకచుక్కల గాలిపటాలు
లెక్కల లోతెందుకులే
, పాలపుంతలో‌విహరించి
తోకచుక్కల గాలిపటాలపై సందేశమంపాలి

ఎంతమంది చక్కని చుక్కలు విహరించారో ఈ ఆకసాన,
చుక్కలలో‌దాగిన చిత్రాలు బోలెడు
ఆ చిత్రాలలో నా చెలి గీసిన చిత్రం వెతకాలి
ఆ చిత్రం‌అందుకుని తోకచుక్కపై పయనించి
మబ్బులపై వాలి
,
తడి చినుకుల ముద్దులు పంపాలి

ఆ చినుకులలో‌తడిసిన నా చెలి ముందు నిలవాలి
విహంగాలై ఇద్దరమూ జీవన అంతరిక్షయానత్ర సాగించాలి