వెన్నెల రాత్రి

సిగ్గుపడే ప్రియురాలి మోము కానరాక
అలిగిన ప్రియుడు, సూరీడా! ఆమె మోముని
చూపింప ఉదయించమని అడిగాడట
వారి సైకత పానుపుపైనున్న మల్లెలు ఫక్కున నవ్వి
పున్నమి వెన్నెల కురిపించమని చంద్రున్ని కోరగా
చీకటికోటను తన శ్వేతకిరణాలతో నింపి
ఆమె మోముని అతని కనులలో ప్రతిష్టించాడట ఆ చందమామ

అంత ఆ చంద్రున్ని చూసి ఆటలాడు బంతియని భ్రమపడిన
బాలుడొకడు అమ్మ వద్ద మారాం చేయ,
ఆయమ్మ పక్క నున్న కొలనులో చంద్రున్ని చూపిందట
నీటిలో చంద్రుని చూచిన బాలుడు నా చెంత చేరాడు చంద్రుడంటూ
అమ్మ లాలిపాట వింటూ నిదురపోయాడట
ఆ లాలిపాట వింటూ చంద్రుడు కూడా పరవశించి
హిమపవనాల పరిమళంతో వింజామరలు వీచాడట

ఆ పరిమళాలు ఎక్కడో ఒంటరిగా కవితాప్రేయసి కోసం
ఎదురు చూస్తున్న కవి కలాన్ని తాకాయట
ఈ సంబరాన్ని చూద్దామని సూరీడు రాబోయాడట
చంద్రుడు తన శ్వేతకిరణాలతో తరిమేసిన తామసి
సూరీడుని నిలువరించిందట...

తామసితో యుద్దం చేసి అలసి రక్తమోడుతూ చీకటికోటలో
ప్రవేశించాడట, 
ఆ ప్రియురాలి చెక్కిలిపై ఎరుపు చుక్క పెట్టి
ఆ ప్రేమపక్షులని నిద్రలేపాడట

నిదురపోతున్న బాలుని లేపి రంగు మారిన బంతినంటూ
కొత్త ఆటలు మొదలుపెట్టాడట
కవి కలానికి సిరా పోసి పలకరింప తనతో తెచ్చిన రోజుని పంపాడట

నెమ్మదిగా బలం పుంజుకున్న తామసి సూరీడు రక్తాన్ని రుచి చూసింది
మరో రాత్రికి శ్రీకారం చుట్టింది

నీలాకాశపు రాణి

చుక్కల చీర కట్టి
సప్తవర్ణపు హరివిల్లుల రవిక తొడిగి
నల్ల మబ్బు కాటుక పెట్టి
తెల్ల మబ్బు మల్లెలు జడను దోపి
చల్లని చంద్రుని గుండెలో దాచి
మండే సూరీడిని గుప్పిట మూసి
ఉదయపు కాంతులు బుగ్గన పూసి
సాయంత్రపు సింధూరధూళి నుదిటిన దిద్ది

విశ్వాంతర్లాపియగు తన ప్రియుని కొరకు
ఎదురుచూస్తోంది ఆమె, ఆ నీలాకాశపు రాణి

అతనిపై ఆమె కోపమే, ఎర్రని ఎండేమో
అతని విరహవేదనలో ఆమె కనుల నీరే, వర్షమేమో
అతని కలయికలో ఆమె ఆనందమే, చల్లని వెన్నెలేమో

అనంత ప్రేమ యాత్రలో మనమంతా యాత్రికులమేమో…

ఏం అలాగే కావాలా?
ఆ నీలాకాశం దేవుని చిత్రలేఖనమేమో...
ఒక క్షణం ఘీంకరించే గజరాజాల్లాంటి నల్ల మబ్బుల గీసి
మరొక పరి కళ్ళు మిరమిట్లు గొలుపు తెల్ల మబ్బుల హిమ
శిఖర చిత్రాలు గీసి
తన పిల్లలను ఆడిస్తున్నాడేమో?
ఏం అలాగే కావాలా?
నీలాకాశపు లోగిలిలో పుట్టిన నల్ల మబ్బు, తెల్ల మబ్బు అన్నదమ్ములేమో
కామరూప విద్యాపారంగతులేమో
ఒకరి వెంట ఒకరు పడుతూ
నల్ల మబ్బు అన్న వాన కురిపిస్తే
తెల్ల మబ్బు తమ్ముడు తెరిపినిస్తున్నాడేమో!
ఒకరితో ఒకరు ఆడుకుంటూ తమ బాల్యాన్ని గడుపుతున్నారేమో

ఏమో ఏమైనా కావచ్చు కాక,
పంచభూతాలు వారి ఆటకు వాడే మైదానమే ఆ నీలాకాశమవ్వచ్చు గాక
ప్రియుని కోసం ఎదురు చూసే వనితావాణే ఆ నీలాకాశమేమో
తన పిల్లలతో ఆ దేవుడు ఆడుకునే చిత్రరంగమే ఆ నీలాకాశమేమో
మబ్బు పిల్లలతో తారాచంద్రులు నివసించే లోగిలే ఆ నీలాకాశమేమో

ఉగాది నుంచి ఉగాదికి (నా కళ్ళతో అమెరికా) - 5

ఒక రోజు వాల్ మార్ట్ కి వెళ్ళినప్పుడు ఎప్పుడూ పేరైనా వినని ఒక వస్తువు నా కంట పడింది. ఆ వస్తువు పేరు " బనానా స్టాండ్ ". అమెరికన్ల పిచ్చికి ఒక ఉదాహరణ మాత్రమే ఇది. ఇలా పనికి వచ్చేవాటికీ, పనికి రాని వాటికీ వస్తువులు దొరుకుతాయి. వాల్ మార్ట్ కానీ, మరే ఇతర షాపింగ్ ప్రదేశం కానీ వినియోగదారుల చేత ఎక్కువ ఖర్చు పెట్టించడానికే చూస్తాయి.
నెత్తి మీద రూపాయి పెడితే పావలాకు కూడా అమ్ముడు పోని వస్తువులను సైతం లాభానికి అమ్మగల ఘటికులు వీళ్ళు. అక్కడికేదో అమెరికాలో షాపింగ్ భూటకం అనుకోడానికి లేదు. నాణ్యత విషయంలో తిరుగు లేదు, వినియోగదారుని హక్కులు కాలరాలవు. ఇంచుమించు ప్రతీ వస్తువునూ నచ్చకపోతే వెనక్కి తిరిగి ఇచ్చివేయవచ్చు.

షాపింగ్ గురించి రాస్తుంటే 2007 జర్మనీ క్రిస్ మస్ గుర్తుకొస్తోంది. వారానికి ఆరు రోజులు మాత్రమే తెరచి ఉండే షాపులు. (చాలా హోటల్సుతో సహా!). పని గంటలైతే ఉదయం ఎనిమిది నుంచి రాత్రి ఎనిమిది వరకే. ఇక సెలవురోజులలో చెప్పనవసరమే లేదు. ఆ క్రిస్ మస్ సరిగ్గా శని ఆదివారాల తర్వాత రావడంతో మొత్తం నాలుగు రోజులు వరస సెలవులు షాపులకి. మా రూములో లేని సరుకులు. డబ్బులున్నా బయట కొందామన్నా ఏ షాపులూ, హోటళ్ళు తెరచి ఉండని పరిస్థితి. ఎలాగో ఆ నాలుగు రోజులూ గడిచాయి. అయితే అమెరికాలో అలాంటి పరిస్థితి చాలా వరకు ఎదురు కాదు (పూర్తిగా మంచుతో నిండిపోయే ప్రదేశాలలో పరిస్థితి నాకు తెలియదు).

ఏదో థాంక్స్ గివింగ్ డే అట వస్తువులు చవకగా ఇస్తారట... అయితే ఆ రోజు చవకగా వస్తువులు చేజిక్కించుకోవడానికి ముందు రోజు సాయంత్రం నుంచే క్యూలుంటాయి. (ఒక్క ఖుషి సినిమాకి తప్ప ముందు రోజు సాయంత్రమే క్యూలు తయారయిన సంగతి నేను వినలేదు. తిరుపతి వెంకన్న దర్శనానికి ఉండే క్యూల సంగతి వేరు దానిని ఇలా షాపింగ్ తో పోల్చడం నాకిష్టం లేదు) చికాగో, మిచిగాన్ లాంటి ప్రదేశాలలో గడ్డకట్టే చలిలో తరువాతి రోజు షాప్ తెరిచేవరకు వేచి చూసి కావల్సిన వస్తువును తక్కువ ధరకు సొంతం చేసుకునే వాళ్ళు అనేకులు. అమెరికన్ల వెర్రికి (ఆ థాంక్స్ గివింగ్ క్యూలలో ఇండియన్స్ కూడా ఎక్కువ మందే ఉంటారని విన్నాను) ఇది పరాకాష్ట.
అయితే దీనిని మించిన వేలం వెర్రి వేరే ఉంది. ఏ కొత్త వస్తువైనా మార్కెట్ లోకి విడుదలయినప్పుడు ప్రకటనలు ఇలా ఉంటాయి, "ఈ వస్తువు వాడకపోతే మీరు వెనకబడి ఉన్నట్టు. కనుక వెంటనే వాడండి అరటిపండు వారి మీ ఫోన్...."
ఈ చక్రం ఎలా ఉంటుందంటే వినియోగదారులని ఎక్కడా ఆగనివ్వరు, ప్రకటనల హోరుతో పిచ్చెక్కిస్తారు. ఇప్పుడు ఆ సంస్కృతి మన దేశంలోనూ మొదలయ్యింది, అది వేరే విషయం.

అమెరికాలో షాపింగ్ గురించి ఇంకా వివరంగా చెప్పే ఒక అద్భుతమైన సైటు ఇక్కడ చూడండి. ఒక్క అమెరికా ప్రపంచానికి అవసరమైన వనరులలో అధికశాతం ఖర్చు పెడుతోందోట , అమెరికాలాగానే ప్రతీ దేశం ఖర్చు పెడితే మొత్తం మూడు నుంచి ఐదు భూ గ్రహాలు కావాలట.

భారతదేశంలో ఏ గుడికి వెళ్ళినా ఆ గుడి నుంచి బయటకు రాగానే ఖచ్చితంగా కనిపించేవి దేవుడి పటాలు అమ్మే షాపులు. అమెరికాలో ఏ పర్యాటక ప్రదేశానికి వెళ్ళినా కనిపించేవి కూడా అవే.... అలాంటి చోట దొరికేవి కాఫీ కప్పులు, ఫ్లాస్కులు, టోపీలు, టీ షర్టులు వగైరా... (కాఫీ ప్రియులు కదా....)

అయితే షాపింగ్ గురించి రాస్తూ ఆన్ లైన్ షాపింగ్ గురించి రాయకపోతే అది అసంపూర్తిగా మిగిలిపోతుంది. షాప్ లో కొంటే వంద డాలర్లకు వచ్చేది ఆన్ లైన్ షాపింగ్ లో ఉచితంగా రావచ్చు లేదా ఇంకా తక్కువ ధరకే రావచ్చు. అందుకే ఎక్కువ మంది ఆన్ లైన్ షాపింగ్ కే ప్రిఫరెన్సు ఇస్తారు. భారతదేశంలో కూడా ఇప్పుడిప్పుడే ఆన్ లైన్ షాపింగ్ రెక్కలు తొడుగుతోంది. ఈ పద్దతిలో వ్యాపారులకు, వినియోగదారులకూ సమయం, ధనం ఆదా.
షాప్ కి వెళ్ళావలసిన పని వినియోగదారునికి, షాప్ ని తెరచి మైంటైన్ చెయ్యవలసిన పని వ్యాపారికీ ఉండదు. అయితే తప్పుడు సమాచారంతో వ్యాపారులు మోసం చేసే అవకాశమున్నప్పటికీ అలాంటి కేసులు అమెరికాలో తక్కువే.

షాపింగ్ చేసాక నా కళ్ళు కొంచెం విశ్రాంతి కోరుకుంటున్నాయి. అంతవరకు సశేషం.......

ఉగాది నుంచి ఉగాదికి (నా కళ్ళతో అమెరికా) - 4

నిజం సినిమాలో హీరోయిన్ రక్షిత మిట్టమధ్యాహ్నం జాగింగ్ చేస్తుంది. అది ఆ సినిమాలో ప్రకాష్ రాజ్ దారి మల్లించటానికి హీరో ఎంచుకునే పధకం. ఆ సినిమా చూసినప్పుడు నవ్వుకున్నా, మరీ మనవాళ్ళు ఇంత బుర్ర లేకుండా కామెడీ సీన్లు పెడతారేమిట్రా అని.
మా ఆఫీస్ చుట్టూ ఒక రన్నింగ్ ట్రాక్ ఉంటుంది, ఉద్యోగులు జాగింగ్ చేసుకోడానికి. కొంత మంది ఉద్యోగులు సరిగ్గా భోజనసమయానికి రన్నింగ్ చేసేవాళ్ళు. అలాగే ఆఫీస్ ముందు బోలెడు పచ్చిక ప్రదేశం ఉంది. అందులో లంచ్ సమయంలో కొన్ని ఎక్సర్ సైజ్ తరగతులు జరిగేవి.
తొండ ముదిరి ఊసరవెల్లి అయినట్టు, అనేక వింత అలవాట్లు ఇక్కడి జనాలివి.
రోజుకు ఒక లీటర్ కోక్ బాటిల్ ని ఊదేసి నేను డైటింగ్ చేస్తున్నా అనేవాళ్ళు కొందరు 
రెండువందల మీటర్లలోపు దూరానికి కూడా కారులో తిరుగుతూ తరువాత చెమటలు కక్కిస్తూ రన్నింగ్ చేసేవాళ్ళు వగైరా......

"You've Got Mail" అనే ఒక సినిమాలో "star bucks" కాఫీ గురించి ఒక డైలాగ్ ఉంటుంది. అమెరికాలో star bucks కాఫీ లేకుండా రోజు ప్రారంభమవ్వదు చాలా మందికి అని. ఆ star bucks సంగతేమో కానీ, అమెరికాలో చాలా మందికి కాఫీ లేకుండా రోజు గడవదు. సరే, వీళ్ళు తాగేది కాఫీ అందామంటే అది కాస్తా ఒట్టి డికాషిన్. ఎంత పాలపొడి కలిపినా, ఎంత చక్కెర కలిపినా మన ఆంధ్రా కాఫీ రుచి రాదు. ఈ దెబ్బకు చివరకు ఆఫీసులో కాఫీ తాగడమే మానేసాను. ఎలాగూ ఇంటిలో తాగను, అది వేరే విషయం.

ఆఫీసులో ఉన్న వారంతా కలిసి పని చెయ్యాలంటే, వారి మధ్య స్నేహముండాలి. కేవలం పని చేస్తూ ఉంటే వారి మధ్య స్నేహం ఎలాగూ వృద్ది చెందదు. అందుకే మా ఆఫీసులో ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాము, ప్రతీ శుక్రవారం టీమ్ అంతా కలిసి బయటకు లంచ్ కి వెళ్ళాలి అని. శాకాహారునిగా నా జర్మనీలోని అనుభవాల దృష్ట్యా ఈ నిర్ణయం నాకు కొంచెం బాధను కలిగించింది. సరేలే వారానికొక రోజే కదా అని. నా బాధకు తోడు మొదటి వారం మెక్సికన్ రెష్టారెంట్ కి వెళ్ళాము. అక్కడ ఏమి తీసుకోవాలో బుర్ర బద్దలు కొట్టుకుని ఒక పిజ్జా చెప్పాను. అది వచ్చిన తర్వాత నా మొహం చూడాలి, ఎంత సుందరంగా ఉందో... మొత్తం ఎర్ర చిక్కుళ్ళతో నిండి. ఆహా... భలే మొదలయ్యిందిలే అమెరికాలో రెష్టారెంట్లలో భోజన సంగ్రామం అనుకున్నా.. అయితే, ఆ తరువాత నుండి వెళ్ళిన ప్రతీ రెష్టారెంటులోనూ ఏదో ఒక శాఖాహార పదార్ధముండడం వల్లనూ, అమెరికన్ తిండి కూడా రుచిగా ఉండడం వల్లనూ ఆ తరువాత బాధ పడలేదు. అయితే తరువాతి రోజులలో ఆర్ధిక మాంద్యం వల్ల ఆ లంచ్ కాస్తా రెండు వారాలకొకసారిగా రూపాంతం చెందింది.
ఒక వీకెండ్ సాయంత్రం ఆఫీస్ తరపున ఒక పిక్నిక్ (పార్టీ అనాలేమో, కానీ జరిగింది పిక్నిక్ లా) కి వెళ్ళాము. వెళ్ళిందే సాయంత్రం ఆరింటికి. అప్పటికే అక్కడ ఉన్నవాళ్ళు తిండి లాగిస్తున్నారు. ఏదో సాయంత్రపు చిరుతిళ్ళేమో అనుకున్నా, ఒక గంట ఆగి అక్కడ ఫుడ్ కౌంటర్ దగ్గరికి పోయి చూద్దును కదా, బయలుదేరడానికి పాకింగ్ చేసుకుంటున్నారు. ఆ తరువాత మెల్లిగా అర్ధమయిన సంగతేమంటే, అమెరికన్ల పార్టీలలో డిన్నర్ అంటే రాత్రి ఏడుకల్లా అయిపోతుంది అని.

ఈ ఆఫీస్ గోల పక్కన పెడితే, ఒకానొక శుభదినంబున ఆఫీసుకి వెళ్ళేప్పుడు బద్దకంలో వంట చేసుకోలేదు. సీన్ కట్ చేస్తే మద్యాహ్నం ఏ గడ్డి తినాలో అన్న ఆలోచనల్లో నేను. మా ఆఫీసుకి దగ్గరలోనే "సబ్ వే" ఉంది. సరే అని దానిలో దూరా... మహా రద్దీగా ఉంది. ఇంతా చేస్తే అక్కడ దొరికేవి రెండే పదార్ధాలు శాండ్ విచ్ , పిజ్జా. ఆ రోజు నుంచి నేను సబ్ వేకి చిన్న సైజు పంఖానైపోయా... కొన్ని సార్లు కావాలని వంట చెయ్యకపోవడం, కొన్ని సార్లు బద్దకంతో చెయ్యకపోవడం, వెరసి వారానికి మూడు రోజులు సబ్ వేలో తినడం. ఇక ఆ సబ్ వేలో నేనెంత నోటెడ్ అయిపోయానంటే నన్ను చూడగానే నేనేమీ చెప్పకుండానే వాళ్ళే శాండ్ విచ్ తయారు చేసేంతలా..

అమెరికా వచ్చిన కొత్తలో అమెరికన్ ఆహార పదార్ధాల గురించి తెలియకపోతే చేసే తప్పులు చీస్ బర్గర్ , చీస్ పిజ్జాలు శాకాహారాలనుకుని ఆర్డర్ చేసే శాకాహారులు. (మొదటి సారి ఇలాంటి పరిస్థితి ఎదురవుతుంది, సరిగ్గా తెలుసుకోకపోతే)
పెప్పరానీ పిజ్జా అంటే పెప్పర్ తో చేసిన పిజ్జా అనుకునే వాళ్ళు
నాన్ ఫాట్ యోగర్ట్ తెచ్చుకుని పెరుగు బాగోలేదనుకోవడం
ఫ్రెంచ్ ఫ్రైస్ ఇంటికి తెచ్చుకుని తిందామనుకోవడం
హోమ్ మేడ్ బీఫ్ వెజిటిబులు సూప్ వంటి పేర్లు చూసి మూర్చపోవడం (మూర్చ అన్నది ఏదో మాట వరసకే)
మెక్సికన్ టాకోను చూసి చపాతీలనుకోవడం
అయితే ఇలాంటి కష్టాలు ఆహారపదార్ధాల అసలు పేర్లు తెలుసుకునేవరకే...

తిండి కబుర్లయిపోయాక, ఇక నిద్రపోదామంటాయి కన్నులు. అందుకే ప్రస్థుతానికి సశేషం....

శీర్షికేమి పెట్టను ( ఎదురుచూపు )

ఆమె కళ్ళు అతని రాకకై ఎదురు చూస్తున్నాయి....
అతని రాకను చూసి ఆమె కళ్ళు ఆనందంతో పెద్దవయ్యాయి
ఆమె ఇన్నాళ్ళు గడిపిన యుగాలకు నేటితో యుగాంతం

అతను వచ్చాడు ఆమె దగ్గరగా, ఆమెను చూడలేదు 
చిరునవ్వుతో కూడా పలకరించలేదు
అతని కళ్ళలో ఆమె కోసమై ఎదురుచూపులు లేవు

ఆమె ఎదురు చూసిన యుగాంతం వచ్చింది, కానీ తను ఎదురు చూసినట్టు కాదు
ఆమె గుండె లోతుల్లో బడబాగ్నులు రగులుతుండగా నిష్క్రమించింది మౌనంగా
ఆమె ఎదురు చూసిన యుగాంతం ప్రళయానికి నాంది అయ్యింది  
ఆమె హృదయం ఇప్పుడు ఒంటరితనానికి బందీ 


-----
ఇది రాసి రెండు నెలలయ్యింది. దీనికి కొనసాగింపు (అతని వైపు నుంచి) రాద్దామనుకుని రాయలేకపోయా...

నానోలట... నానోలు

చేతిలో కోకు
నోటిలో కేకు
పనిలే నాకు

ఆమె కోపం కర్పూర హారతి
ఆమె శాంతం సాంబ్రాణి దూపం
ఆమె మనసు హిమశిఖరాగ్రం
(ఎవరబ్బా? .... )

కవితకొక కొత్త రూపా
పద్యవిధానానికి స్వస్తా
తెనుగుకవితకు ఆంగ్ల నామమా

పదములు వేనవేలు భావాలనంతం
పదాల కుదింపా.. భావాల చిక్కదనమా
కుంజర యూధంబు దోమకుత్తుక జొచ్చెన్

గమనిక : నేను నానోలకు వ్యతిరేకిని కాను, ఇవి కేవలం సరదాకు రాసినవేనని గమనించగలరు

ఉగాది నుంచి ఉగాదికి (నా కళ్ళతో అమెరికా) - 3

ప్రదేశమేదైనా మనిషికి కావలసినవి భద్రత, ఆరోగ్య పరిరక్షణకు చక్కని వసతులు మరియు మనిషిని ప్రశాంతంగా ఉంచే సమాజం.

అమెరికా ప్రయాణం ఖాయమైపోగానే నేను చేసిన పని, అమెరికాలోని నా స్నేహితులకు "నేనొచ్చేస్తున్నానోచ్ " అని చాటింపెయ్యడం. అందరూ ఒక్కటే ఉచిత సలహా ఇచ్చారు "ఎప్పుడూ చిల్లర నోట్లు దగ్గర పెట్టుకో, ఎవరైనా అడిగితే ఒక డాలర్ వెంటనే ఇచ్చేయ్ ... రాత్రి పూట ఒంటరిగా తిరగొద్ద్దు " అని
ఎందుకూ అని అడిగే పిచ్చి ప్రయత్నం చెయ్యలేదు, ఎందుకంటే మీడియాలో భారతీయుల చావులు చూసాక కూడా అడగాలా ?
మన ప్రాణమెక్కువా లేక డాలరెక్కువా అనుకోవాలా లేక నా ప్రాణం విలువ డాలరేనా అని భాదపడాలా అనుకుంటే ఇండియాలో ఉన్నప్పుడు నాకు సమధానం దొరకలేదు. కానీ ఇక్కడకొచ్చాక, తుపాకులు దొరకడం ఎంత సులభమో చూసాక సమాధానమిట్టే దొరికింది. 250$ పెడితే గన్నొచ్చేస్తుందాయె!
ఎంత సులభమో చావడం లేదా చంపడం కదా!!
అయితే అదృష్టవశాత్తు నాకు అలాంటి పరిస్థితులు ఎదురు కాలేదు. నేనున్న పట్టణం చిన్నది కావటం, దానికి తోడు ప్రశాంతమైన వాతావరణం ఉండడంతో రాత్రి సమయమెంతైనా బయటకు వెళ్ళడానికి పెద్దగా ఆలోచించనవసరం లేకపోయింది. అలాగని అమెరికాలో పోలిసులు పనికిరాని వాళ్ళు వగైరా పిచ్చి కూతలు నేను కూయను. ఎందుకంటే అమెరికన్ పోలిసులు నియమాలు, విధి నిర్వహణ విషయంలో చాలా సీరియస్ గా ఉంటారు.

అమెరికా వెళ్తున్నానని అంతకు ముందు వెళ్ళి వచ్చిన వాళ్ళకు చెబితే సాధారణ రోగాలకు మందులు తీసుకెళ్ళమన్నారు. ఆసుపత్రికి వెళ్తే నీకు ఎక్కువ ఖర్చు అవుతుంది కనుక జ్వరం, తలనొప్పి వగైరా వాటికి మందులు తీసుకెళ్ళమన్నారు. సరే అని అలాగే తీసుకుని వచ్చా. అమెరికాలో ఉండవలసిన కనీసమైన వాటిలో మెడికల్ ఇన్స్యూరెన్సు కూడా చేర్చాలి. ఎందుకంటే పొరపాటున చెయ్యో, కాలో విరిగితే అంతే సంగతులు కదా మరి.
చిన్న ఉదాహరణ, రెండు నెలల క్రితం ఒంట్లో కొంత నలతగా ఉండి ఆసుపత్రికి వెళ్ళా.. అప్పటికి బీమా(భీమా) కవర్ చేసేసింది. ఆ తరువాత బీమా(భీమా) కంపనీ వాడికి ఎంత బిల్లయ్యిందా అని తెలుసుకుంటే అది సుమారు 250$ గా తేలింది. ఇంతా చేస్తే నాకొచ్చిన జబ్బూ ఏమీ లేదు, చేసిన పరీక్షలూ ఏమీ లేవు. ఇక చెయ్యి విరగడం, కాలు బెణకడం లాంటి వాటి సంగతి చెప్పకర్లేదు. మా కొలీగ్ భార్యకు డెలివరీ అయితే ఆ బిల్లు విలువ సుమారు 12000$ కు పైనే. (బీమా(భీమా) ఉంది అది వేరే విషయం)
బీమా (భీమా) లేకపోతే పరిస్థితి ఎంత దయనీయమో చెప్పనవసరం లేదు కదా..
బిల్లుల సంగతి పక్కన పెడితే, ఈవాళే(16 ఏప్రిల్ 2009) ఒక వింత పరిస్థితిని ఎదుర్కున్నా.. మా ఆఫీసుకి రెడ్ క్రాస్ వాళ్ళ రక్త దాన శిబిరం వచ్చింది. ఉత్సాహంగా దానం చేద్దామని వెళ్ళా. అక్కడ తేలిన విషయమేమంటే, భారతీయులు అమెరికాలో రక్తదానం చెయ్యాలంటే భారతదేశాఅన్ని విడిచి కనీసం మూడేళ్ళైనా ఉండాలి!!!
ఎందుకు అంటే, భారతదేశం మలేరియన్ దేశం అట. (ఈ జాబితాలో చాలా దేశాలే ఉన్నాయి. ఇందులో మరీ జాతికి అవమానం అని గొంతు చించుకోవాల్సిన పని లేదు). అంటే, నేను మరో ఏడాదిన్నర (జర్మనీ లో ఆరు నెలలు కలిపితే) ఉంటే అప్పుడు రక్తదానం చెయ్యొచ్చు

అమెరికాలో అనుబంధాల గురించి ఇప్పటికే చెప్పేసాను, ఇక దానిలో మరో కోణం చెప్పాలి.ఇక్కడ సాధారణంగా పదిహేను దాటగానే పిల్లలు స్వతంత్రంగా బతకడం మొదలుపెడతారు.ఒక రకంగా పెద్దల చేయి దాటి పోతారు. నేను అమెరికా వచ్చిన కొత్తలో నాకొక కొలీగ్ ఉండేవాడు. అతను ఇంజినీరింగ్ విద్యార్ధి. వేసవి సెలవులలో ఇలా పని చేస్తున్నాడు.
అతనిని ఒక సారి అడిగా “What is your opinion on public transport?”
అతని సమాధానం “We feel using public transport will reduce status symbol“ఇలాంటి అభిప్రాయం వల్ల అతనికి పెద్ద నష్టం లేదు. కానీ ప్రతీ దానిలోనూ పరువు అని పెడర్ధాలు తీసే ఆలోచనల వల్ల ?
నాతో పని చేసే ఒక భారతీయురాలు మాటల సందర్భంలో "నాకు ఇక్కడ అమ్మాయి పుట్టనందుకు సంతోషంగా ఉంది" అంది. కారణమేమిటో నేను చెప్పనవసరం లేదు. కానీ ఇక్కడ చెప్పదగ్గ ఒక సన్నివేశం గుర్తుకొస్తోంది, అమెరికాలో నేను ఒక స్పీకింగ్ క్లబ్ లో జాయిన్ అయ్యాను. అక్కడకి ఒక పంతోమ్మిదేళ్ళ కుర్రాడు వచ్చేవాడు. మాటలలో తెలిసిన సంగతేమంటే అతనికి ఒక కూతురు ఉందని, అతని గర్ల్ ఫ్రెండ్ ప్రస్థుతం గర్భవతి అని. అయితే ఆ కుర్రాడి తండ్రి అతనికి అండగా నిలబడ్డాడు. అది వేరే విషయం.
ఇలాంటి పరిస్థితులున్న సమాజంలో పిల్లలను పెంచడం కత్తి మీద సామేనని నేను చెప్పనవసరం లేదు. అక్కడికేదో భారతదేశంలో ఇలాంటి పరిస్థితి లేదని కాదు, కాకపోతే కొంచెం నయం అంతే.
ఇక అమెరికన్ సమాజంలో అందరూ చర్చించే తెలుపు-నలుపు జోలికి నేను పోవడం లేదు. అనేక వివక్షలున్న భారతదేశం నుంచి వచ్చి ఈ దేశపు లోపాలు ఎంచే గురవింద పనులు చెయ్యడల్చుకోవడం లేదు. ఇహ పోతే, ఇక్కడ గమనించిన మంచి విషయం మగవారితో సమానంగా ఆడవారికి అవకాశాలు ఉండడం. అవి వారు అంది పుచ్చుకుని మంచి స్థానాలకు చేరుకోవడం. (ఇండియాలో ఎంత సమాన అవకాశాలున్నాయో నేను చెప్పనవసరం లేదు)

నా కళ్ళు ఇంకా చాలానే చూసాయి, చాలానే చెప్తానని మారాం చేస్తున్నాయి. పరుగేలనోయి, అని నా వేళ్ళు ఆగుతున్నాయి ప్రస్థుతానికి

ఉగాది నుంచి ఉగాదికి (నా కళ్ళతో అమెరికా) - 2

కనీస అవసరాలు తీరిన తరువాత, బాగుండవలసినవి పని చేసే ప్రదేశం మరియు మనతో పని చేసే వ్యక్తులు. వీటితో పాటు పని రాక్షసులకైతే పని బాగుండటం, సరదా బుల్లోళ్ళకైతే పని లేకపోవటం (జీతం రావాలండోయ్).

పని విషయంలో నాకు నిరాశ కలగలేదు.
పని చేసే ప్రదేశం విషయానికి వస్తే కొన్ని కొత్త విషయాలు తెలిసాయి,
ఆఫీసులో కొన్ని క్యూబికల్సుకు మరియు కొన్ని గదులకు
" ఎక్స్ పోర్ట్ కంట్రోల్ ఏరియాస్ " అన్న బోర్డులు తగిలించి కనిపించాయి. ఏమిటా అని తెలుసుకుంటే, ఆ బోర్డు పెట్టిన ప్రదేశంలోనికి అమెరికన్లు కానివారికి ప్రవేశం నిషిద్దమని తెలిసింది. కొంచెం వళ్ళు మండినప్పటికీ వారి భద్రత వారిదని సరిపెట్టుకున్నా. మన ఇంటిలో మాత్రం అతిధులకు ప్రవేశం లేని ప్రదేశాలను నిర్ధేశించమా?

నా జర్మనీ అనుభవం దృష్ట్యా అమెరికన్లు కూడా అంత సీరియస్ గా ఉంటారనే ఊహించాను. ఎంతైనా మనం చూసినదే ప్రపంచం కదా!! అయితే నా ఊహలన్నీ చాలా త్వరగానే తలకిందులయ్యాయి, మా టీములో అందరూ ఎంతో స్నేహపూర్వకంగా మసలుకోవడంతో.

ఇక్కడికి వచ్చిన కొన్ని రోజులలోనే నాకర్ధమయిన సంగతేమంటే, ప్రతీ టీములోనూ కనీసం ఒక్క భారతీయుడైనా ఉంటాడని.
భారతీయ ఝండా ప్రతీ చోటా ఎగురుతున్నందుకు గర్వపడాలో పడగనీడలాంటి అమెరికా ఝండాకింద పని చేస్తున్నందుకు బాధపడాలో అర్ధం కాలేదు.
(ఆ పడగల కింద విష్ణువులా పడుకుని లక్ష్మితో కాళ్ళు ఒత్తించుకోవాలో
ఆ పడగలపైన కృష్ణునిలా నాట్యమాడాలో తేల్చుకోవలసింది మనమే) 

ప్రతీ టీములోనూ భారతీయుడనగానే ఒక పిట్ట కధ గుర్తుకొస్తోంది.
ఒక జాత్యహంకార మేనేజర్ తన కింద పని చేసే భారతీయులను చిన్న చూపు చూస్తుంటే వాడి పైన ఉన్న మేనేజర్ భారతీయుడయ్యాడట. అది తెలిసిన ఈ జాత్యహంకార మేనేజర్ కి పాపం నోటి వెంట మాట లేదట (ఎవరో చెప్పగా విన్నాను)
ఇంత మంది భారతీయులను అమెరికాలో చూసాక ఒక రోజు ఒక కల కన్నా,
అమెరికాలో పని చేస్తున్న భారతీయ మేధో సంపద మొత్తం భారతదేశానికి తిరిగి వస్తే, వచ్చి భారతీయ కంపనీలు ప్రారంభిస్తే.... అబ్బో మన దేశానికి తిరుగే ఉండదు.... (పగటి కలలు కనొద్దని పెద్దలు చెప్తే వింటామా!!)

అతి త్వరలోనే అర్ధమయిన మరో సంగతి, ఇక్కడికి వచ్చిన భారతీయులలో అతి తక్కువ  శాతం మాత్రమే భారతదేశానికి తిరిగి వెళ్ళాలనుకునేవాళ్ళని, మిగిలిన వారిలో అత్యధిక శాతం అమెరికాలో ఉంటూ ఇండియాకు వెళ్తాను అని సుత్తి చెప్పేవాళ్ళని, ఇక మిగిలినవారు మాత్రం అమెరికాలో ఉండటానికే సిద్దపడినవాళ్ళని. 
భారతీయులను కట్టిపడేసంత సరుకేముంది అమెరికాలో ?

ఇక మళ్ళీ అమెరికన్ల దగ్గరకొద్దాం, అమెరికా అనగానే వారికి సంస్కృతి లేదనీ వారికి కుటుంబాలంటే విలువ లేదన్నది మీడియా చేసే ప్రచారం. ఇందులో నిజమెంత అన్నది నేను నిర్ణయించ(లే)ను కానీ నేను చక్కని అమెరికన్ కుటుంబాలను చూసాను.
మనవళ్ళు మనవరాళ్ళ కోసం ఆఫీస్ కు సెలవుపెట్టి వారి బాగోగులు చూసే ఒక మేనేజరు
కూతురి కోసం తన పని వేళలను మార్చుకునే తల్లితండ్రులు (ఇద్దరూ టీమ్ లీడర్లు)
వారాంతాలలో సామాజిక సేవ చేసే టీమ్ లీడ్
తన తల్లి తనను సరిగ్గా చూడలేదని బాధ పడుతూనే, తన కూతురికి అలాంటి లోపం రానివ్వని టీమ్ లీడ్
ప్రకృతిని ఇష్టపడుతూ, ప్రకృతి ఒడిలో కుటుంబంతో విశ్రాంతి తీసుకునే ఒక సీనియర్ ఇంజినీర్
తల్లితండ్రులను పట్టించుకోని అన్నతో మాట్లాడకుండా వారిని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్న ఒక ఇంజినీర్
తన భార్య అనారోగ్యంతో ఉంటే ఆఫీసుకు సెలవు పెట్టి పిల్లలు మరియు తన అర్ధాంగి బాగోగులు చూసుకునే ఇంజినీర్
అయితే, వీరిలో లోపాలు లేకపోలేదు...లోపాలు లేని మనిషెవరు ఇలలో?
మన కళ్ళకు మన మెదడేమి చూపితే అదే కనిపిస్తుంది....

కనీసావసరాలు, పని చేసే వాతావరణం బ్రహ్మాండంగా కాకపోయినా ఒక మాదిరిగానైనా కుదిరాయి. ఇక తరువాత చూడాల్సినదేమిటి ?
నా కళ్ళతో చూసిన వాటిలో నా మెదడు నా వేళ్ళతో ఏ అనుభవాలను వ్రాయిస్తుందో?

వసంతమా... మన్మథ మాసమా....

సన్నగా గాలి వీస్తోంది
బాల్కనీలోని మల్లెతీగను తడిమింది
తడిమి, ఒక మల్లెమొగ్గను తుంపింది
తుంపి, ఆ మల్లెమొగ్గలోని పరిమళాన్ని తనతో మోసుకెళ్ళింది
ఏ ప్రియుడు పంపాడో ఆ మల్లెమొగ్గల పరిమళంతో తన సందేశాన్ని తన ప్రేయసికి

కాసేపటికి గాలి స్థంభించింది, వాతావరణం వేడెక్కసాగింది
ఆ ప్రేయసి తన విరహ తాపాన్ని ఇలా చూపిందేమో
ఇంతలో ఒక పిచ్చుక ఎగిరింది ఒక మూల నుంచి మరో మూలకు
ఆమె మాటలాడిందేమో అతనితో
ఎక్కడి నుంచో వచ్చాయి నల్ల మబ్బులు
ఆమె కళ్ళ నుంచి జారే కన్నీళ్ళ జలపాతంలా వర్షించాయి

క్షణ కాలమే ఆ విరహవేదన భాష్పాలు
ఇంతలో మళ్ళీ గాలి వీచింది ఈ సారి మరింత బలంగా
తనతో మరింత పరిమళాన్ని మోసుకెళ్ళింది
దూరంగా రెండు మబ్బులు ముద్దాడుకుంటున్నాయి

ప్రేయసి ప్రియుల కలయికకు ఇలా సహకరిస్తున్న వసంతమా.. నీవు మన్మథమాసానివా?

(బాల్కనీ వైపు చూస్తూ కూర్చున్నప్పుడు నా ముందు జారి పడిన పువ్వుల సాక్షిగా)

ఉగాది నుంచి ఉగాదికి (నా కళ్ళతో అమెరికా) -1

ముందు మాట

సర్వాధారిని భారతదేశంలో స్వాగతించి విరోధిని అమెరికాలో స్వాగతించాను. సంవత్సరంలో ఎంత మార్పు?
అవును సంవత్సరమంటే తక్కువ సమయమా...
అమెరికా.... కొంతమంది కళ్ళకు అది "ఆహా మెరిక"... కొంతమంది కళ్ళకు "అదో మరక"
నాకు విదేశాలు తిరగాలన్న కోరిక పెద్దగా లేదు. కానీ 2005-06 కాలంలో అమెరికా వెళ్ళాలనే కోరిక మొదలయ్యింది. 2006లో నా L1 వీసా నిరాకరించినప్పుడు అది ఇంకా బలపడింది. మొత్తానికి సంవత్సరకాలం తరువాత 2007లోH1 వచ్చిన తరువాత నా అదృష్టం బాగుండి జర్మనీ వెళ్ళాను. (అది దురదృష్టమని మొదట్లో నాకనిపించేది, కానీ అమెరికా వచ్చిన తరువాత ఆ అభిప్రాయంలో పెనుమార్పు వచ్చింది)
సుమారు సంవత్సరం (మే నాటికి సంవత్సరమవుతుంది) పాటు ఈ అమెరికాలో నేను చూసినది, తెలుసుకున్నదీ తక్కువే.
అందుకే ఈ స్వగతంలో కేవలం నా కళ్ళతో చూసినవే ఉంటాయి. ఇది అమెరికా మొత్తం గురించి కాదు. నేను చూసిన చిన్న అమెరికా గురించి.

ఇక లోనికి అడుగేస్తే,
మే 2008 లో ఒక వేసవికాలపు సాయంత్రం అమెరికాకు నా ప్రయాణాన్ని మొదలుపెట్టాను. అప్పటి ముందు అనుభవాల దృష్ట్యా ప్రయాణంలో నిద్రపోయా.. జెట్ లాగ్ అనే పదం యొక్క అర్ధం దిగాక తెలిసింది.
నేను అమెరికాకు వచ్చిన ప్రదేశం గ్రీన్ విల్లే (పచ్చని గ్రామము). పేరుకు తగ్గట్టే  పచ్చని ప్రదేశం.

ఎలాంటి ప్రదేశమైనా మనిషికి కావలసినవి మూడే అంశాలు కూడు గుడ్డ నిద్ర.
ఈ మూడింటితో పాటు అనుకూలించవలసిన మరో విషయం వాతావరణం.
అమెరికా అనగానే శీతలదేశమనే భావనతో వచ్చాను. అలాంటిది బెజవాడ వేడి నన్ను పలకరించే సరికి నాకు మతి పోయింది. కొంచెం సంతోషం కూడా అనిపించింది. ఇలా వాతావరణం అనుకూలించడంతో రోజూ శుభ్రంగా వాకింగ్ చేసేవాడిని. (వాకింగ్ అంటే అది ముసలివాళ్ళ పని అని కొందరు వేరే అర్ధం తీసారు అది వేరే విషయం)

కూడు, విదేశాలలో శాఖాహారులకు ఎదురయ్యే ఇబ్బందులకు అంతే లేదు. అందుకే మన వంట మనం చేసుకున్నంత కాలం కూడుకు లోటు లేదు.
గుడ్డ, జీతం బాగున్నంతసేపూ ఈ విషయంలో బాధ లేదు. కానీ ప్రదేశాన్ని బట్టి మన జీవనశైలిలో మార్పులు చోటు చేసుకుంటాయి. నాకు నాకులా ఉండడం ఇష్టం కనుక, మార్పులు లేవు.
నిద్ర, అమెరికాలో దిగిన వెంటనే రెండు రోజులు హోటల్ లో ఉన్నా, ఆ తరువాత ఒక అపార్ట్ మెంట్ తీసుకుని అక్కడకు మారాము. నాకు అమెరికాలో నచ్చిన విషయాలలో ఒకటి అపార్ట్ మెంట్ కల్చర్, చక్కగా ఒక ఆఫీస్ పెట్టుకుని అద్దెకివ్వడం, అగ్రిమెంట్స్ రాయడం, ఫిర్యాదులు తీసుకోవడం. నాకు బాగా నచ్చింది. దానికి తోడు ఆ విశాలమైన కాంప్లెక్సులో సౌకర్యాలు కూడా బాగున్నాయి. అయితే ఇక్కడ కొన్ని చిక్కులు లేకపోలేదు. మధ్యలో ఖాళీ చేసి వెళ్ళాలంటే అగ్రిమెంట్ బ్రేకేజీ కింద అధిక మొత్తంలో అద్దె చెల్లించాల్సి రావడం (ఈ చిక్కుల్లో పడవలసి వచ్చింది తరువాత).

గ్రీన్ విల్లే లో నేనున్న అపార్ట్మెంట్

అమెరికాలో కనీస అవసరాలంటే ఆ మూడే కాదు వాటికి మరో మూడు కలపాలి
కారు, ఇంటర్ నెట్ , ఫోన్
వీటిలో ఏది కావలన్నాఅమెరికా వచ్చిన తరువాత కనీసం మూడు నుంచి నాలుగు వారాలు ఆగాలి.
వీటిలో ఏదీ లేకుండానే అమెరికాలో నా జీవితం మొదలయ్యింది.
కారు,
ఈ విషయం తలచుకుంటే బాధ కలుగుతుంది నాకు, ఇక్కడ లైసన్సు తీసుకుందామని వచ్చి నేను చేసిన పెద్ద తప్పు ఇదే. ఈ గ్రీన్ విల్లే లో ఆరునెలల పాటు లెర్నింగ్ లైసెన్సు మీద ఉంటేనే లైసెన్సు తీసుకోనిస్తారు. చిన్న గ్రామం కావడంతో ప్రతీ దానికి కారు కావలసిందే. కారు లేక జీవితం పరాధీనమయ్యింది. ఇది ఎంతో బాధ కలిగించే విషయం.
ఇంటర్ నెట్ ,
అమెరికా వచ్చిన తరువాత సోషల్ సెక్యూరిటి నంబర్ తీసుకుంటేనే మనకు అధికారిక గుర్తింపు ఉంటుంది. అయితే అది రావాలంటే కనీసం నెల రోజులు పడుతుంది. అంతవరకు మనకు ఎలాంటి కనెక్షన్లు ఇవ్వరు. (ఇంటి అగ్రిమెంట్, బాంకు అకౌంట్ లాంటివాటికి పాస్ పోర్టు చాలు. అయితే తరువాత సోషల్ సెక్యూరిటీ నంబర్ ఇవ్వాలి) నిజానికి ఈ విషయం మొదట్లో చిరాకు తెప్పించినా తరువాత బాగా నచ్చింది. ప్రతీ మనిషికీ ఒక అధికారిక గుర్తింపు ఉంది కదా మరి. ఇక ఇంటర్ నెట్ కనక్షన్ వచ్చేవరకు కొలీగ్ కనక్షన్ వాడేవాడిని.
ఫోన్,
చాలా మంది ఐ ఫోన్ తీసుకోమని చెప్పినా, నాకు కూడా అనిపించినా తీసుకోలేదు. కారణం చాలా చిన్నది. కానీ ప్రభావం చాలా పెద్దది. ఏపిల్ యొక్క నియంతృత్వ పోకడలు, ఐ ఫోన్ మీద సంవత్సరం పాటు రాయాల్సిన అగ్రిమెంట్ , సంవత్సరంలో దాని మీద పెట్టాల్సిన ఖర్చు సుమారు 800 డాలర్లకు సమీపించడం. అందుకే సులభంగా ప్రీ పెయిడ్ సిమ్ తీసుకుని దాన్ని నా జర్మనీ ఫోన్ తో వాడసాగాను.

ఇక మొదలైంది అ"మెరిక"నా లేక అ"మరకా" అన్నది తెలుసుకునే యత్నం......

Bug in Tel Eng Dictionary 0.5 Beta

 

Today, I observed a bug in the dictionary software released recently. It has significant impact on the software. Follow these steps to bypass the bug

What is bug:

Searching for words that contain “:” will result in error saying “Unsupported language”.
Eg: Search for “అంత:పురము” will raise this bug

How it can be bypassed:

Replace the input word with SQL wildcards.
Eg:To search for “అంత:పురము” try searching for “అంత%పురము” or “అంత_పురము”. For information on wildcards refer to help SQL syntax section.

When it will be fixed?

There is no patch planned and hence this bug will be fixed only with the next major release of the application.